Wychowanie Dziecka

Wychowanie dziecka to jedna z najtrudniejszych sztuk. Ciągle zastanawiasz się w jaki sposób postępować z dzieckiem, by stało się ono grzeczne, a w przyszłości samodzielne i "wyszło na ludzi". Najważniejszym jest wyraźne stawianie granic. Rozwój dziecka to bardzo burzliwy i jednocześnie dynamiczny proces. Dziecko ciągle nas sprawdza i wciąga niczym gąbka zewnętrzne wzorce. Oto sprawdzone metody wychowawcze, które wspierają rozwój dziecka i sprawiają, że dziecko wyrośnie na porządnego człowieka.

By wychowanie dziecka było właściwe, trzeba znać etapy rozwoju dziecka i do nich dostosowywać metody wychowawcze. Dziecku trzeba stawiać granice. Tak, by wiedziało, co mu wolno, a czego nie, co jest dobre, a co nie do zaakceptowania. Trzeba to robić konsekwentnie, by mogło się szybko nauczyć, że coś jest np. niebezpieczne, ale i z wyczuciem, stosownie do jego umiejętności i etapu jego rozwoju. W przeciwnym wypadku może się zdarzyć, że zabijesz w nim naturalną chęć uczenia się, zdusisz w zarodku instynkt poznawania świata, stłamsisz potrzebę rozwoju.

 

Rola matki w wychowaniu dziecka

Rola matki w wychowaniu dziecka jest tak samo istotna, jak rola ojca. Na czym zasadza się rola matki? Na jej cechach biologicznych i psychicznych, na jej osobowości, zachowaniach ideowych, systemie wartości, na wzorcach postępowania zaczerpniętych z grupy społecznej, w której żyje oraz na stopniu identyfikacji z tą grupą.

 

Rola ojca w wychowaniu dziecka

Mama i tata są niezbędni do prawidłowego rozwoju dziecka. Rodzice stanowią wzorzec zachowań do naśladowania, uczą życia, wspierają, opiekują się, troszczą się o maluchy, wychowują je. Mężczyzna zajmuje szczególne miejsce w strukturze rodziny – dostarcza wzorca męskości.

 

Sukces dziecka wymaga wsparcia

„Prawdziwy sukces przychodzi bez wysiłku, łatwo i szybko. (..) Kiedy sukces wypływa z wnętrza, nie wymaga niczego z zewnątrz.” – David Hawkins w swojej książce „Sukces jest dla ciebie”.

 

6 praktycznych rad z Harvardu

Inteligentne, szczere, szczęśliwe i osiągające sukcesy – niemal wszyscy rodzice chcą, by ich dziecko było właśnie takie. Dlatego po szkole odwozimy malucha na basen, zajęcia z języka angielskiego czy taniec.

 

Sukces w szkole wynosi się z domu

To, czy dzieci będą odnosić w szkole sukcesy na różnych polach, czy też nie, może zależeć od tego, w jaki sposób komunikuje się rodzina, z której dziecko pochodzi.

 

Wpływ relacji z rodzicami na życie

Profesor psychologii Melanie Mallers z California State University-Fullerto opowiadała o tym eksperymencie 12 lipca na Sto Osiemnastym Kongresie Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, jak pisze portal Science Daily.

 

5 naj­gor­szych kar, jakie da­je­my dzie­ciom

Kara to rodzicielska ostatnia deska ratunku, która w gruncie rzeczy w niczym nie pomaga. Przedstawiamy listę TOP5 naj­gor­szych kar, jakie da­je­my swoim dzie­ciom. Wy­strze­gaj się ich, jak ognia.

 

11 zasad formułowania pochwał

Chwal dziecko, byle mądrze. Chwalenie jest potrzebne. I tobie i dzieciom. Oczywiście w granicach zdrowego rozsądku. Zamiast jednak skupiać się na przewinieniach i karać złe zachowania, staraj się znaleźć te pozyt

O rozwoju osobowości

C.G.Jung "O rozwoju osobowości"

    Byłoby lepiej nie stosować do dzieci wzniosłego ideału wychowywania do osobowości. Albowiem to, co zazwyczaj rozumie się przez „osobowość" — pewną zdolną do oporu, silną Całkowitość psychiczną — to ideał dorosłych, który chciałoby się stosować do dzieci jedynie w epoce, w której indywiduum nie uświadamia sobie problemu tak zwanej dorosłości czy — jeszcze gorzej — świadomie go tłumi. Podejrzewam bowiem, że zachwyt, na jaki nasza współczesna psychologia i pedagogika zdobywają się w stosunku do dziecka, jest nieszczery: mówi się o dziecku, lecz tak naprawdę chodzi o dziecko tkwiące w dorosłym. Albowiem w dorosłym tkwi dziecko, wieczne dziecko, dziecko stale się rozwijające, nigdy nie gotowe, wymagające nieustannej troski, uwagi i wychowywania.

    Jest to część osobowości, która chciałaby się rozwinąć, stając się Całkowitością, od której człowieka naszej epoki dzielą dystanse doprawdy kosmiczne. W niejasnym przeczuciu swego defektu człowiek współczesny zajął się wychowywaniem dziecka, zaczął się zachwycać psychologią dziecka na podstawie jakże ulubionej hipotezy, podług której w trakcie procesu jego wychowywania i rozwoju coś poszło nie tak — wadę tę należy wypalić ogniem u przedstawicieli następnego pokolenia. Zamiar ów jest wprawdzie chwalebny, ale wszystkie te usiłowania muszą spalić na panewce, zderzywszy się z faktem, iż nie można naprawić u dziecka błędu, który samemu ciągle jeszcze się popełnia.

    Dzieci rzecz jasna nie są takie głupie, jak nam się wydaje, aż nazbyt dobrze zauważają, co jest autentyczne, a co nie. Baśń Andersena o nowych szatach cesarza zawiera nieśmiertelną prawdę. Iluż rodziców oznajmiało mi chwalebny zamiar oszczędzenia dzieciom doświadczeń, które sami musieli przechodzić w okresie dzieciństwa. Gdy pytałem ich: „Ale czy jesteście pewni, że przezwyciężyliście już te błędy?", byli przekonani, iż wprowadzili niezbędne korekty — tak naprawdę jednak byli od tego dalecy. Jeśli w okresie dzieciństwa wychowywani byli zbyt surowo, wówczas psuli własne dzieci, okazując im graniczącą z bezguściem tolerancję; jeśli rodzice ukrywali przed nimi pewne przykre sprawy, wówczas w równie przykry sposób obnażali je przed własnymi dziećmi. Ludzie ci po prostu z jednej skrajności popadali w drugą — to najdobitniejszy dowód tragicznej długowieczności dawnych grzechów! No, ale z tego zupełnie nie zdają oni sobie sprawy.

    Jeśli chcemy coś zmienić u dzieci, przedtem powinniśmy starannie stwierdzić, czy nie powinniśmy tego zmienić u samych siebie — na przykład nasz entuzjazm pedagogiczny. Być może bardziej by to się opłaciło. Być może nie dostrzegamy potrzeby pedagogicznej, ponieważ w niewygodny sposób przypomniałoby to nam o tym, że sami jesteśmy w jakiś sposób dziećmi i że wymagamy poważnej dozy wychowania.
/ C.G.Jung "O rozwoju osobowości"

 

J.W.Goethe "West-óstlicher Divan"

    Bo najwyższym szczęściem dzieci ludzkich
Jest jedynie osobowość
/ J.W.Goethe "West-óstlicher Divan"